"ความรัก...คล้ายการลอกหัวหอม ระหว่าง ลอกหอมทีละชั้น ระหว่างการเรียนรู้กันและกัน ทีละขั้น เป็นธรรมดาที่ต้องมีน้ำตา วันนี้หัว ที่เคยหอมหายไปแล้ว หัวหอมไปไกลแต่น้ำตาทำไมยังอยู่ที่เรา" "กลิ่นของความรัก ก็เช่นเดียวกับห้องน้ำ เข้าไปแรก ๆ จะรู้สึกได้กลิ่นอยู่ในนั้นไปนาน ๆ จะเคย ชิน จนลืมไปว่ามีกลิ่นนั้นอยู่ จนกว่าจะออกมา จากบริเวณนั้น และกลับเข้าไปใหม่ ความรัก เหมือนรถเมล์ สายที่ไม่ต้องการจะมาก่อนเสมอ เมื่อไหร่รถสายที่รอจะมาหนอ บ้างที่มาคนแน่น ไม่มีที่ แต่ถ้าอายุมากแล้ว รถเมล์เที่ยวสุดท้าย แน่นก็ต้อง ขึ้น" "ถ้าเรารักใครสักคน เราควรเปิดโอกาสให้ เค้าทำผิดพลาดหลาย ๆ ครั้ง เพราะเราเองก็ต้อง การโอกาสอย่างนั้นเช่นกัน" เมื่อพระจันทร์ปรากฏ เสียงของเด็กๆก็หายไป ท้องฟ้าที่ไกลออกไป เธอจะอยู่ที่ไหนกันนะ ฤดูร้อนสิ้นสุดลง เราสองคนที่แอบหนีมาพบกันที่สวนแห่งนี้ กลุ่มดาวนั้นคืออะไร ยังจำได้มั๊ย แม้จะไม่ได้พบกัน แต่ฉันยังคงนึกถึงเรื่องราวของเรา อยากจะเห็นช่วงเวลาแห่งความสุข กลิ่นหอมที่มาพร้อมกับดอกไม้ไฟ อยากไปหาเธอเหลือเกิน อยากจะวิ่งไปหาเธอเหลือเกินในตอนนี้ แม้จะมืดจนมองไม่เห็นอะไร ถึงจะกลัวก็ไม่หวั่น และจะไม่ร้องไห้ เพราะท้องฟ้าที่เป้นไปด้วยดวงดาวก็ยังคงอยู่กับฉัน ท้องฟ้าที่งดงามที่ฉันกับเธอเคยดูด้วยกัน ถนนที่เดินไปได้ยินแต่เสียงเท้า คิดไปว่าเห็นเงาของตัวเอง ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่ความรู้สึกก็เต็มไปด้วยความเศร้า แม้จะคิดไปยังไงก็ตาม ก็ไม่มีเธออยู่ด้วยแล้ว อยากจะไปหาเธอเหลือเกิน ไปอยู่ข้างๆเธอ แม้เพียงนิดเดียวก็ยังดี ความรุ้สึกที่เพิ่มมากขึ้น ชอบเธอที่สุดเลยนะ อยากอธิษฐานกับดาวตก จะไม่ร้องไห้แล้ว จะส่งผ่านไปถึงท้องฟ้าอันงดงามมั๊ยนะ แม้จะไม่ได้พบกัน แต่ฉันยังคงนึกถึงเรื่องราวของเรา อยากจะเห็นช่วงเวลาแห่งความสุข กลิ่นหอมที่มาพร้อมกับดอกไม้ไฟ อยากไปหาเธอเหลือเกิน จะจับมือของเธอเอาไว้ อยากร้องไห้เหลือเกิน คงเพราะท้องฟ้าอันงดงามในคืนนี้ อยากอธิษฐานกับดาวตก อยากร้องไห้เหลือเกิน ความหวังที่ส่งผ่านไปไม่ถึงท้องฟ้าอันงดงาม